"न्याय नगर्नुहोस् ताकि तपाईंको न्याय नगरियोस् । किनकि तपाईंले जुन तरिकाले न्याय गर्नुहुन्छ, तपाईंको न्याय त्यसरी नै गरिनेछ; र तपाईंले जुन नापले न्याय गर्नुहुन्छ, त्यही नापमा तपाईंको न्याय गरिनेछ । किन तपाईंले आफ्नो भाइको आँखामा भएको धुलोको कण देख्नुहुन्छ, तर तपाईंले आफ्नै आँखामा भएको मुढालाई याद गर्नुहुन्न ?

तिमी कसरी आफ्नो भाइलाई भन्न सक्छौ, 'मलाई तिम्रो आँखाबाट धूलोको कण निकाल्न देऊ,' जब हेर, तिम्रो आफ्नै आँखामा मुढा छ ? ए कपटी, पहिले आफ्नै आँखाबाट मुढा निकाल, अनि तिमीले आफ्नो भाइको आँखाबाट धूलोको कण निकाल्न स्पष्टसँग देख्न सक्नेछौ" (मत्ती ७ः१-५) ।

हामी सबैलाई सधैं आफ्नो जाँच गर्नु र अरुको न्याय कहिल्यै पनि नगर्नको लागि निरन्तर याद दिलाउनु आवश्यक छ ।

हामी सबैमा समझशक्ति हुनुपर्छ, तर समझशक्ति एउटा आत्मिक गुण हो, जुन अरुको न्याय गर्ने शारीरिक गतिविधि भन्दा नितान्त फरक छ ।

रोमी १४ एउटा अध्याय हो जसमा हामी सबैले बारम्बार मनन गर्नुपर्छ, ताकि हामीलाई परमेश्वरले आफ्ना सन्तानहरुलाई धेरै क्षेत्रहरुमा दिनुहुने स्वतन्त्रताको बारम्बार सम्झना होस् ।

हामी अरुलाई बाहिरी वा भित्री रुपमा कहाँ न्याय गरिरहेका छौं भन्ने कुराका केही उदाहरणहरु यहाँ दिइएका छन् । हामीले यस्ता मामिलाहरुमा अरुको बारेमा राय दिनु हुँदैन (वा हाम्रो मनमा पनि राय राख्नु हुँदैन)ः

- कसैसँग एउटा कार हुन सक्छ कि सक्दैन (वा दुईवटा कार !)

- वा यो कुन कम्पनीले बनाएको हुनुपर्ने

- कसैको घर कति ठूलो वा भव्य हुनु हुँदैन ।

- कसैको घरमा महँगो ग्याजेटहरु हुन सक्छन् कि सक्दैनन् ।

- कसैले आफ्ना छोराछोरीलाई कस्तो स्तरको शिक्षा दिनुपर्छ ।

- कोही बढी तलब पाउनको लागि अन्यत्र बसाइँ सर्न सक्छ कि सक्दैन, वा अर्को देशमा बसाइँ सर्न सक्छ कि सक्दैन ।

- कसैले कति सम्पत्ति राख्न सक्छ वा उसको बैंक खातामा कति बचत हुनुपर्छ (नोटः हामीले आफ्नो लागि धन जम्मा गर्नु हुँदैन (मत्ती ६ः१६); तर हामीलाई हाम्रा छोराछोरीको लागि बचत गर्ने आज्ञा दिइएको छ (२ कोरिन्थी १२ः१४; १ तिमोथी ५ः८)) ।

- कोही महँगो होटल वा रेस्टुरेण्टमा बस्न सक्छ कि सक्दैन (वा खान सक्छ) ।

- दिदी बहिनीले गहना लगाउनु हुन्छ कि हुँदैन, वा महँगो साडी वा पोशाक ("महँगो" कति हो भनेर कसले निर्णय गर्ने हो ??), वा सुरुवाल-कमीज, वा महिलाको पाइन्ट । (बाइबलले महिलाहरुलाई विनम्रतापूर्वक लुगा लगाउन आदेश दिन्छ , र त्यसैले हामीले दिदीबहिनीहरुलाई आफ्नो अंग उदाङ्गो पार्ने, कसिलो, उत्तेजक लुगा लगाउने कुराको विरुद्धमा चेतावनी दिनुपर्छ) ।

- पुरुषहरुले लामो कपाल राख्न सक्छन् कि सक्दैनन् । (प्रकृतिले "छोटो कपाल" भन्छ, तर परमेश्वरले यसबारे केही भन्नुहुन्छ - १ कोरिन्थी ११ः१४ । र कुन लम्बाइ "लामो" वा "छोटो" हो भनेर कसले निर्णय गर्ने) ।

- महिलाहरुले छोटो कपाल राख्न सक्छन् कि सक्दैनन् । (लामो कपाल महिलाको महिमा हो, तर यो परमेश्वरले आज्ञा गर्नुभएको छैन - १ कोरिन्थी ११ः१५ । र कुन लम्बाइ "छोटो" वा "लामो" हो भनेर कसले निर्णय गर्ने) ।

- कसैले आफ्नो कपाल रंगाउन सक्छ कि सक्दैन ।

- दिदीबहिनीले कुनै पनि प्रकारको मेकअप लगाउन सक्छ कि सक्दैन ।

- कसैले टिभीमा खेलकुद हेर्न सक्छ कि सक्दैन (अत्यधिक हेराइले व्यक्तिको प्रभुसँगको हिँडाइमा बाधा पुर्‍याउँछ, किनकि खेलकुद धेरै सजिलै मूर्तिपूजा बन्छ - र हामीले यस बारे मानिसहरुलाई चेतावनी दिनुपर्छ) ।

- कसैसँग टिभी हुन सक्छ कि सक्दैन (उसले के हेर्छ भन्ने कुरा चासोको विषय हो)

- विवाहको लागि साथी छनौट गर्दा कसैले सामाजिक, आर्थिक र शैक्षिक स्तरलाई विचार गर्न सक्छ कि सक्दैन । (नोटः सबै क्षेत्रहरुमा (आत्मा, प्राण र शरीर) "समान जुवा" हुनुपर्छ, त्यसैले समझदार विश्वासीहरुले यी "प्राण" सँग सम्बन्धित कुराहरुलाई पनि विचार गर्नेछन् ।)

- कसैको विवाह धेरै विलासी र भव्य थियो कि थिएन ।

- आदि, आदि,

यी केही क्षेत्रहरु मात्र हुन् । मलाई पक्का छ कि अरु धेरै क्षेत्रहरु छन् । यी मध्ये धेरै निर्णयहरु प्रत्येक परिवारको आम्दानीमा निर्भर हुन्छन्, र विश्वासीहरु बीच आम्दानी धेरै फरक हुन्छ । ठूलो शहरमा धेरै साधारण कार, घर, शिक्षा, जागिर वा विवाह गरिब गाउँमा बस्नेहरुको स्तर अनुसार असाधारण र विलासी मानिनेछ । त्यसैले, हामी एकअर्कालाई न्याय गर्न सक्दैनौं ।

विवाहको स्तर दुवै पक्षका आमाबाबुको सम्पत्ति र हृदयको पूर्णताले निर्धारण गर्छ । शान्तिको खातिर, यस विषयमा अन्तिम निर्णयमा अर्धमन भएका आमाबाबु वा दुलहा वा दुलहीको रायले पनि प्रभाव पार्न सक्छ । त्यसैले, हामीले कसैलाई पनि विवाह कसरी सञ्चालन गर्छ भन्ने कुराको आधारमा न्याय गर्न हुँदैन ।

हामी आफैं सरल भएका क्षेत्रहरुमा मात्र अरुको भव्यताको मूल्यांकन गर्ने प्रवृत्ति राख्छौं । माथि उल्लेखित क्षेत्रहरु मध्ये एकमा अरुको न्याय गर्ने धेरैजसो मानिसहरु प्रायः अर्को क्षेत्रहरुमा आफूलाई कमजोर ठान्छन्, तर किनभने तिनीहरुको न्याय गर्ने प्रवृत्तिले तिनीहरुलाई अन्धा बनाउँछ तिनीहरु आफ्नै कमजोरीहरु देख्न सक्दैनन् । त्यसैले, अरुको आँखामा भएका धूलोका कणहरुको न्याय गर्नबाट जोगिनु असल हुन्छ ।

हामीले "आफ्नै काममा ध्यान दिन" सिक्नुपर्छ र यस्ता मामिलाहरुमा अरुलाई के गर्नुपर्छ भनेर भन्नबाट जागिनुपर्छ । अन्यथा, हामी स्वधर्मी फरिसीहरु जस्तै बन्नेछौं जो "अरु मानिसहरुको मामिलामा व्यस्त" हुन्छन् (१ पत्रुस ४ः१५) । प्रत्येक व्यक्तिलाई आफ्नो विवेक अनुसार काम गर्न दिनु उत्तम हुन्छ ।

मण्डलीमा, हामीले मुख्यतया पापको विरुद्ध र पैसाको मोहको विरुद्धमा बोल्नुपर्छ; र हामीले सल्लाह त्यतिबेला मात्र दिनुपर्छ जहाँ कसैले हामीलाई सोध्छ, अन्यथा निश्चय नै, यो स्पष्ट रुपमा पापपूर्ण आचरणको कुरा हुन्छ जसले मण्डलीलाई असर गरिरहेको हुन्छ ।

यद्यपि, आर्थिक मामिलामा, हामीले सबै विश्वासीहरुलाई आफ्नो आर्थिक पर्खाल भित्र रहन प्रोत्साहित गर्नुपर्छ । ऋणमा डुब्नु भनेको परमेश्वरले हाम्रो वरिपरी बनाउनुभएको आर्थिक पर्खाल भत्काउनु जस्तै हो । उपदेशक १०ः८ख हेर्नुहोस् । ("सर्पको टोकाइ" को लागि प्रयोग गरिएको हिब्रू शब्द "नाशक" हो, जुन "ऋण" को लागि हिब्रू शब्द - "नशा" सँग धेरै मिल्दोजुल्दो छ ।) केही अपरिहार्य कुराहरु (जस्तै आपतकालीन अवस्था र औषधी उपचारको लागि, वा घर किन्दा वा बनाउँदा वा सवारी साधन किन्दा, आदि) बाहेक हामीले विश्वासीहरुलाई सकेसम्म ऋणबाट बच्नको लागि प्रोत्साहित गर्नुपर्छ । यदि तिनीहरुले ऋण लिन्छन् भने, तिनीहरुलाई सकेसम्म चाँडो आफ्नो ऋण तिर्न प्रोत्साहित गर्नुपर्छ (रोमी १३ः८) ।

यद्यपि, यसको अर्थ यो होइन कि हामीले बाइबलले सिकाउने कुराहरु स्पष्ट रुपमा सिकाउनु हुँदैन जस्तैः

- सङ्कष्टबाट गुज्रिरहेको मण्डली (मण्डली र सङ्कष्ट हेर्नुहोस्),

- प्रार्थना वा अगमवाणी गर्दा महिलाहरुले लुगाले शिर ढाक्ने (महिलाहरुको लागि शिर ढाक्ने र शिर छोप्नेहरु - दुई आत्मिक कथनहरु हेर्नुहोस्)

- आदि,

यदि केही विश्वासीहरुको यी विषयमा फरक विचार छ भने, हामी तिनीहरुको न्याय गर्नेछैनौं । तर हामी अझै पनि मण्डलीमा बाइबलले स्पष्ट रुपमा सिकाएको कुरा सिकाउनेछौं ।

तीतस २ः४,५ लाई विचार गर्नुहोस् जहाँ स्पष्ट रुपमा भनिएको छ कि पत्नीहरु मुख्यतया "गृहिणी" हुनुपर्छ । हामीले त्यो सिकाउनुपर्छ । तर बाइबलले पत्नीलाई घर बाहिर काम गर्न निषेध गर्दैन । त्यसैले, हामीले त्यसो गर्न पनि निषेध गर्नु हुँदैन । धेरै घटनाहरु छन् जहाँ पत्नी काममा जानै पर्ने आवश्यकता हुन्छ, किनभने उनको पति अशक्त छ, वा जागिर पाउन असमर्थ छ, आदि । त्यसैले हामीले काममा जाने पत्नीको कहिल्यै न्याय गर्नु हुँदैन ।

अथवा क्रिसमस र इस्टरको उत्सवलाई विचार गर्नुहोस् । हामी आफैं यी उत्सवहरुको सुरुवात मूर्तिपूजकहरुबाट भएको बारे विश्वस्त हुन सक्छौं । तर केही अन्य विश्वासीहरु यस तथ्यबाट पूर्णतया अनभिज्ञ हुन सक्छन् ।

हामी आफ्नो विश्वासमा अडिग रहनुपर्छ । तर हामीले यी दिनहरु मनाउनेहरुको न्याय गर्नु हुँदैन । रोमी १४ः४-६ ले यो कुरा स्पष्ट रुपमा बताउँछ ।

रोमी १४ ले भन्छ, पवित्र आत्माले हामीलाई दिएको स्वतन्त्रता आफ्ना सदस्यहरुलाई नदिने कुनै पनि मण्डली व्यवस्थावादी हुन्छ ।

यो कुरा बुझ्नु महत्वपूर्ण छ कि अरुको न्याय गर्नु र परमेश्वरको वचनका सत्यताहरु घोषणा गर्नुमा फरक छ । हामीले हाम्रा मण्डलीहरुमा परमेश्वरको सम्पूर्ण शिक्षा वा अभिप्रायको प्रचार गर्नुपर्छ । व्यवस्थावादी भनिने डरले हामीले परमेश्वरको सत्यको कुनै पनि पक्षबारे मौन बस्नु हुँदैन । तर यदि कसैले यी गौण वा कम महत्वपूर्ण विषयहरुमा हामीले सिकाएका कुराहरु स्वीकार गर्दैनन् वा अभ्यास गर्दैनन् भने, हामीले उनीहरुको न्याय गर्नु हुन्न । उनीहरुको न्याय गर्ने जिम्मा हामीले परमेश्वरलाई नै सम्पिनुपर्छ; तर यदि उनीहरुका कार्यहरुले मण्डलीलाई असर पारिरहेका छन् भने चाहिँ अर्कै कुरा हो ।

यदि हामी येशू स्वयम् र उहाँको स्वरुपअनुरुप बन्ने कुराभन्दा माथि उल्लेख गरिएका केही गौण विषयहरुप्रति बढी उत्साहित हुन थाल्यौं भने त्यो एउटा ठूलो खतरा हो ।

माथि उल्लेख गरिएका कुराहरु बाहिरी विषयहरु हुन् । तर परमेश्वरले हृदयलाई हेर्नुहुन्छ, र हामी त्यो देख्न सक्दैनौं । त्यसैले, हामीले परमेश्वरको भय मान्नुपर्छ - अनि मात्र हामी "आँखाले देखेको वा कानले सुनेको भरमा न्याय गर्नेछैनौं, बरु सधैं धार्मिकताका साथ न्याय गर्नेछौं" (यशैया ११ः३, ४) ।

यदि हामीले लगनशीलताका साथ "प्रेमको खोजी" गर्‍यौं (१ कोरिन्थी १४ः१) र हाम्रा प्रभुबाट "नम्रता सिक्ने" प्रयास गर्‍यौं भने (मत्ती ११ः२९), हामी अरुको न्याय गर्ने यस भूलबाट जोगिनेछौं ।

संसारमा सबैभन्दा सुखी मानिसहरु ती हुन् जसले सधैं आफ्नो जाँच गर्छन् र कहिल्यै अरुको न्याय गर्दैनन् ।