बाइबलमा समर्पण एउटा सद्गुण हो । तर हाम्रो समयमा धेरै कदर गरिएको, वा सायद सद्गुणको रुपमा नै लिइएको छैन । तपाईंले कुनै पनि सञ्चालक समितिले आफ्नो कम्पनीको मुख्य मूल्यहरु मध्ये एक समर्पण हो भनेर घोषणा गरेको सुन्नुहुने छैन । यो टाढाको कुरा हो । त्यो हास्यास्पद सुनिने तथ्यले हामी समर्पणको वास्तविक महत्व बुझ्नलाई कहाँसम्म पुगेका छौं भनेर मात्र जोड दिन्छ ।

अनि अझसम्म, हाम्रो समाजको वचनप्रतिको त्यो बुझाईको बावजुद, समर्पण भनेको धर्मशास्त्रमा पाइने सबैभन्दा बहुमूल्य गुणहरु मध्येको एक हो । जहाँजहाँ पूर्ण एकता छ, त्यहाँ समर्पण छः घरमा, मण्डलीमा, र त्रियक परमेश्वरमा पनि ।

ईश्वरत्वलाई पूर्ण एकताको विशिष्ट उदाहरणको रुपमा लिनुहोस्, जुन समर्पणद्वारा सिद्ध हुन्छ । येशू ख्रीष्ट, जो युगौंदेखि आफ्ना पिता र पवित्रआत्मासँग सह-अनन्त र समान रुपमा अस्तित्वमा हुनुहुन्थ्यो, स्वेच्छाले ३३.५ वर्षसम्म आफूलाई स्वर्गमा हुनुहुने आफ्ना पिताको अधीनमा राख्नुभयो (यूहन्ना ५ः१९, ३०, ६ः३८, ८ः२८, १४ः३१), तर पवित्र आत्माको नेतृत्वमा पनि (मत्ती ४ः१, लुका ४ः१, मर्कूस १ः१२) ।

के हामीले येशू ख्रीष्टको जीवनमा प्रकट भएको समर्पणको बहुमूल्य गुण देखेका छौं ? के हामी यसलाई आफूले अनुसरण गर्न लायक सद्गुणको रुपमा हेर्छौं, र हृदयमा समर्पणको खेती गर्न खोज्छौं ?

मलाई डर छ कि आजको युगमा, संसारका मूल्यमान्यताहरुले हामीमाथि दबाब दिइरहेका बेला, हामी यो बहुमूल्य सद्गुणको वास्तविक मूल्यलाई स्वीकार गर्न वा कसेकम सजिलै बेवास्ता गर्न अस्वीकार गर्छौं ।

समर्पणले हाम्रो जीवनलाई कम रमाइलो बनाउनेछ भन्ने डर नहोस्, यो सत्य हो कि होइन भनेर हेर्नको लागि हामीले येशू ख्रीष्टको जीवनलाई हेर्नु पर्छ । के संसारको इतिहासमा अझ धन्यको जीवन थियो ? अझ पूर्ण जीवन ? अझ शक्तिशाली जीवन ? अझ आनन्दित जीवन ? अझ इनामदायी जीवन ?

संसारको इतिहासमा येशूको जीवन भन्दा बढी रोमाञ्चक जीवनको कल्पना म गर्न सक्दिन । जीवन, आराम आनन्द, शान्ति, शक्ति र हाम्रो जीवनमा हामीलाई चाहिने सबै कुराको लागि हाम्रा स्वर्गीय पितालाई हेर्नु भन्दा बढी रोमाञ्चक अरु केही छैन । हामीले पाउनेछौं कि समर्पणको मार्ग आशिषको मार्ग हो, र समर्पण भनेको हामीले साँच्चै चाहेका र चाहिने सबै कुरा प्राप्त गर्ने चाबी हो ।

समर्पणको मूल्य बुझेपछि एउटा सूक्ष्म छल लुकेर आउन सक्छः "मलाई केवल परमेश्वरको अधीनमा बस्नु आवश्यक छ" भन्ने विश्वास । म "सबै विश्वासीहरुको पूजाहारीपन" मा विश्वास गर्छु, र येशू ख्रीष्ट बाहेक कसैलाई पनि कोही मध्यस्थकर्ताको आवश्यकता पर्दैन (हिब्रू ७ः२५), यो पनि ध्यान दिनु महत्वपूर्ण छ कि, नयाँ करारको युगमा पनि, हामीलाई "कोरहको विद्रोह" बाट हाम्रो हृदयलाई जोगाउनको लागि आज्ञा दिइएको छ (यहूदा १ः११) ।

कोरहको विद्रोह परमेश्वरले उनीमाथि राखिदिनुभएको अख्तियारको प्रतिरोध गर्नु थियो । आखिर (उनको तर्क अनुसार), उनी एक लेवी थिए, र परमेश्वरले यस्तो विशेष पदको आनन्द लिने व्यक्ति थिए । उनले आफूलाई अरु कुनै मानिसको अधीनमा राख्दैनथे । र हाम्रो हृदयमा पनि त्यही विचार आउन सक्छः मेरो येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, र त्यसैले मलाई मेरो मण्डली वा अन्य कुनै पनि अगुवाको अधीनमा बस्नु आवश्यक छैन वा आज्ञा छैन । तर कोरह यस मनोवृत्तिको लागि नरकमा पुरै निलिएको थियो, र त्यसैले यहूदाले हामीलाई पनि त्यस्तै परिणामबाट बच्न चेतावनी दिन्छन् । परमेश्वरले बगालको सुरक्षाको लागि मण्डलीमा नेतृत्व राख्नुभएको छ, र येशू ख्रीष्ट बाहेक अरु कसैको अधीनमा बस्ने अवधारणालाई अस्वीकार गर्नु भनेको परमेश्वरले आफ्नो शरीरको लागि दिनुभएको ढाँचालाई अस्वीकार गर्नु हो ।

यसैकारण पत्रुसले २ पत्रुस २ः१० मा चेतावनी दिन्छन् कि, "प्रभु जान्नुहुन्छ कि कसरी अख्तियारलाई तुच्छ ठान्ने अधर्मीहरुलाई न्यायको दिनसम्म दण्डमा राख्ने" (मेरो वाक्यांश) । वास्तवमा, उहाँले "अख्तियारलाई तुच्छ ठान्नु" र "अपवित्र कामवासनामा लिप्त हुनु" लाई एउटै स्तरमा राख्नुहुन्छ । के हामीले देखेका छौं कि अख्तियारको अधीनमा हुनुको प्रतिरोध गर्नु हाम्रो आत्माको लागि "कामवासनामा लिप्त हुनु" जत्तिकै विनाशकारी छ ?

बाइबलले भन्छ कि अन्तिम दिनहरुमा मण्डली भित्र पनि छलको चिन्ह देखिनेछन् (मत्ती २४ः२४, लुका २१ः७-९), र "म अख्तियारको अधीनमा हुनु पर्दैन" भन्ने धारणा एउटा खतरनाक छल हो जसबाट हामी विशेष गरी सावधान रहनुपर्छ । हामीले समर्पणलाई हाम्रा मान्यता र जीवनहरुमा एक बढ्दो सद्गुण बनाउनको लागि मिहिनेत गर्नुपर्छ ।

त्यसोभए, जब समर्पणको विषय आउँछ, हामीले वचनको विरुद्धमा रिस पोख्ने वा अनावश्यक बोल्ने अविचारशील प्रतिक्रियाको मूल्यांकन गरौं । जब धर्मशास्त्रका पदहरु छलफल गरिन्छ, जसले समर्पणको सद्गुणको प्रशंसा गर्दछ (वा समर्पणको लागि सिधै आदेश दिन्छ), हामी तिनलाई प्रतिज्ञाको रुपमा पनि हेरौं जसले आनन्द र आरामको आशिषित जीवनको चाबी प्रदान गर्दछ । हामी आज्ञामा न आत्तिऔं, बरु आफूलाई धन्य ठानौं, किनकि समर्पणको गम्भीर मनोवृत्तिले आउने ती सबैको प्राप्तिको लागि हामीलाई अवसर दिलाउँछ ।